8 oktober 2000
Weer thuis.
Het zit er weer op. De laatste
avond in Montevideo vieren we bij het duurste restaurant totnutoe dat
we met de oorspronkelijke vlucht mee terug kunnen. We eten dan ook nog
1 keer Uruguyaans: een filet de lomo (gebarbecude biefstuk van 400
gram), een karaf clerico (sangria van witte wijn) en het toetje bestaat
uit dulche de leche (zachte toffee). Die avond lopen we terug en komen
we (toevallig?) ons vaste aanspreekpunt van het VARIG-kantoor tegen. Ze
vertelde ons enthousiast hoe ze 10 minuten nadat we die ochtend
wegwaren de status op OK had zien staan. We nemen afscheid op de
Uruguyaanse manier: een zoen op de linkerwang. Die avond gaan we nog 1
keer een amusementshal binnen om op onze favoriete flipperkast te
spelen.
De laaste dag in Montevideo lopen we nog langs enkele mooie pleinen en
nemen we de bus naar de Cerro (berg) waar we nog 1 keer met de
verkopers in de bus geconfronteerd worden. Er mag er 1 tegelijk in de
bus aanwezig zijn die zijn waar uitdeelt, een korte presentatie houdt,
en daarna weer uitstapt. De meeste gaan met al hun weer waar de
volgende halte eruit. We zien ook 2 meisjes die geen waar bij zich
hebben, maar alleen een kaartje uitdelen. Ondanks dat we niets van het
verhaal snappen door ons gebrekkige spaans, kunnen we ons wel
voorstellen waar het ongeveer over moet gaan. Tegenover ons zit een
vrouw die wat muntgeld geeft en een betrokken meelevend gezicht
vertoont. We raken later in gesprek en ze vertelt ons dat het niet zo
goed gaat met het land. Ze is zelf opgegroeid op in de Cerro en zal ons
wijzen hoe we moeten lopen om het uitzicht over de stad te kunnen zien.
Deze mensen zijn wel erg aardig en ze neemt ook van ons weer afscheid
door een zoen op de linkerwang. Een erg mooie moment op deze laatste
dag.
Nee, dan de terugreis. Het oorspronkelijke schema is: vliegen van
Montevideo naar Sao Paulo, daar 2 uur tussenpauze voor de vlucht naar
Parijs. Daar weer 1,5 uur pauze voor de vlucht naar Amsterdam. Het
wordt uiteindelijk: met meer dan 1,5 uur vertraging naar Sao Paulo
vliegen. Daar direct doorlopen en in de rij staan om het vliegtuig in
te gaan naar Sao Paulo waar we vertraagd aankomen in Parijs. Nadat we
in de rij staan voor onze boarding-pas horen we dat we het niet meer
zullen halen tenzij we in 10 minuten bij de incheckbalie zijn (aan de
andere kant van het vliegveld). 5 over 4 komen we aan de balie waar we
onze boarding-pas moeten halen, en waar we in eerste instantie te horen
krijgen dat het een volgende vlucht zal worden (ons vliegtuig vertrekt
om 10 over 4). Meteen merken we echter het verschil van de
zuid-amerikaanse cultuur en de franse cultuur. De baliemedewerkers
handelen hier namelijk wel georganiseerd en in 1 minuut horen we dat
het alsnog OK is en we snel moeten lopen naar de instapbalie.
Uiteindelijk lopen we direct het vliegtuig in en vertrekt onze vlucht
20 minuten later. Alles gehaald, alleen op Schiphol merken we al snel
dat de bagageband geen nieuwe bagage meer levert. Wij (en nog 20
anderen) hebben geen bagage meegekregen. Het heeft nog ruim een uur
geduurd voordat het papierwerk rond was en toen konden we pas echt naar
huis (ongeveer 24 uur later is het inmiddels). We hebben gelukkig toch
nog een meevaller: ons hotel in Rio heeft geen 120US$ (300,-) per nacht
gekost maar 120 R$ (160,-).
5 oktober 2000
Afsluiting in Montevideo
Het is hier vandaag 10 graden, en
we hebben niet zo veel kunnen zien van het land vanwege het elke dag
(op zijn top 3 keer per dag) bij het hoofdkantoor van de
luchtvaartmaatschappij zitten (VARIG). Tot vanmiddag 16.00 uur hebben
we dus in spanning gezeten of we wel op tijd terug konden, nl. precies
een dag later vertrekken. Het is gelukt, maar vraag niet hoe...
Verder hebben we dus niet zoveel kunnen zien behalve een beetje in
Montevideo wat met de bus rondrijden of wandelen door het centrum.
Hoogtepunten hier zijn dus beperkt tot het lokale eten en drinken.
3 oktober 2000
Laatste loodjes in Buenos Aires.
We hebben zoveel tango gezien dat het haast niet meer te tellen is. In
kleurrijke wijken als La Boca, San Telmo, Recoletta en Montserrat,
hebben we gebouwen, straatmuzikanten en artiesten die hun eigen waar
verkopen gezien. Een tip voor onszelf: ga nooit meer spontaan een cafe
in waar live muziek is. Voor het bestek betaal je 10 piek, voor het
bier 7,50 en je moet er minimaal voor 20 piek p.p. eten.
De OS hebben we trouwens goed kunnen volgen omdat de
zuid-amerikanen erg trots zijn op hun eigen deelnemende landen. En in
de Buenos Aires Herald kwam Nederland regelmatig terug met de
sportprestaties. Een keer heb ik een artikel gelezen over Nederland dat
kopte met: Nederland wil het gebruik van hallucinerende paddestoelen
legaliseren.... En dan sta je daar je shag te draaien op straat en je
bent Nederlander.
Nu zitten we in
het veel te koude Montevideo waar de mensen de
vriendelijkste zijn uit onze hele vakantie, waar ze nog meer
gebarbecued vlees eten, en waar ze eindelijk weer normaal voetgangers
voorrang geven op een zebrapad. Gisteren was trouwens een dag waar
aardig wat blunders na elkaar gebeurden. Eerst stonden we op de
verkeerde luchthaven, daarna misten we de gratis shuttle naar de andere
luchthaven (omdat we 10 meter verder stonden), kregen we dezelfde
chauffeur die ons ook gebracht had, en misten we net onze vlucht.
Gelukkig konden we een uur later met een andere vlucht mee, maar die
had een uur vertraging (terwijl de vlucht een half uur was). Aangekomen
op Montevideo bleek dat er problemen zijn met onze terugvlucht naar
Nederland (morgen gaan we voor de 3e keer naar het reisburo, we staan
op de wachtlijst). En ´s avonds konden we na een uur zoeken
eindelijk bij een bank terecht die onze pas snapte. Uruguraanse pesos
worden aangeduid met U$, dus Janna tapte er vrolijk 500 (100 piek) en
kreeg 500 US$. Ik heb daarna 500 $ getapt en kreeg netjes 500 pesos.
Maar zoals gezegd de mensen zijn hier het vriendelijkst, maar zijn wel
het enige land waar we aangestaard worden. Zou dat komen omdat we als
enigen met 15 graden er zonder jas bijlopen?
28 september 2000
Buenos Aires is super: Parijs in Zuid-Amerika.
Vergeleken met Buenos Aires is Rio erg armoedig. Dit is verreweg de
mooiste maar ook duurste stad van de reis. Superlekkere biefstuk in een
goedkoop restaurant (50 piek por dos personas), waar een liter lekkere
rode wijn net zo duur is als een glas cola. En waar er
eenrichtingstraten zijn met 9 banen breed.
Kortom, wij zijn hier nog wel enkele dagen zoet om de mooiste barrios's
(wijken, Manfred) te bekijken. De mensen zijn hier aardiger dan in Rio,
en als je hier rondloopt snap je ook waarom onze Alex het zo ver zoekt.
Wij vallen hier (ondanks onze netste kleding) een beetje uit de toon,
maar mantelpak en 3d-suit past nu eenmaal moeilijk in een rugzak.
In het arts-museum hebben we onze eigen Europese kunst kunnen bekijken. Het valt toch wel op dat de hollanders er bovenuit springen tussen al die Monets, Picasso's, Renoirs, Rubens, en die spanjaarden en italianen waarvan ik de namen al weer ben vergeten.
26 september 2000
Laatste dag Paraguay
Als je hier kort bent dan heb je bij wijze van spreken in 1 dag het
meeste wel gezien, en anders heb je toch wel een kleine week nodig om
op een relaxte manier de overblijfselen van de Jesuiten te bezoeken en
enkele indianenstammen te groeten. Maar helaas hadden wij dat laatste
niet en daarom zitten we een beetje onze tijd vol te maken. Een
commerciele tour die je in 1 dag volstouwt met ruines enzo was wel erg
prijzig (300 piek).
Kortom, wij verheugen ons eigenlijk wel op de volgende stop. We hebben
ook zeer weinig foto's gemaakt terwijl de gebouwen wel de mooiste waren
totnutoe.
24 september 2000
Change of plans.
In plaats van met het luxe
vliegtuig via Sao Paulo te gaan zijn we met
de bus van het drielandenpunt naar Asuncion (370 km, 5 uur) gereden.
Onze duitse vriend konden we 's ochtends niet vinden nadat we uit het
hotel gecheckt waren. Gelukkig wist ie ons wel te vinden bij de
bushalte. Hadden we net door dat we bij de verkeerde halte stonden (een
halte is daar niet aangegeven) en werden door een lokale braziliaanse
naar de goede halte gebracht, kwamen we daar dus Edgar tegen. Hij had
uiteraard goede tips voor Paraguay, Argentinie en Uruguay. Wat ie toen
allemaal deed is wel een vermelding hier waard. Janna vertrouwde het
niet helemaal, want waarom zou iemand je komen zoeken: alleen maar om
afscheid te nemen? Is hij met ons meegereden naar de grens voor de exit
stamp van Brazilie. Daar merkte je pas hoe hij alle gewoontes kent: de
douanebeambte was in geen velden of wegen te bekennen. Anderen stonden
daar een beetje sip met hun formuliertjes te wachten. Nee Edgar haalde
die beambte uit zijn ochtenddut, schudde hem daarna de hand (como estas
amigo?) en regelde een stempel zonder dat de beambte ons controleerde.
Vervolgens liepen we over de brug naar de andere kant en deed daar
hetzelfde. Daarna met de bus (geen halte te bekennen) naar de terminal
om daar het ticket naar Asuncion te kopen. Daar hebben we afscheid
genomen en zal hij minimaal een uur nodig hebben om terug in Foz te
komen (hij zou 's middags naar de formule 1 gaan kijken). Ik vond het
geweldig, Janna heeft nog steeds haar twijfels...
De eerste indruk van Paraguay (op zondag) is erg relaxed. Alle winkels
zijn gesloten, bijna alle restaurants, en er is in het centrum een kerk
met een kerkdienst in de openlucht waar het zeer druk is. We gaan aan
het beroemde plein een van de weinig geopende gelegenheden binnen en
drinken daar een van onze lekkerste capuccino ooit! Er is alleen 's
avonds weer geen bal te doen en we
komen op onze weg terug zomaar een internetcafe tegen.
23 september 2000
Drielandenpunt in Foz do Iguacu.
Heb je net een ervaring met een duitse idealist als gids door de
sloppenwijken (favella, Manfred) komen we op de luchthaven in Iguacu
opnieuw een duitser tegen. Op zijn kaartje staat Full-Help... en
inderdaad, hij hield niet op met hulp te bieden, van wasserette,
internetcafe, restaurant, vogelpark tot en met hotel. Ondanks alle
waarschuwingen in Lonely planet en Footprint gaan we toch met deze
knakker in zee. Ook omdat er nog een drietal andere duitsers ook door
hem gestrikt zijn. Het kan toch niet zo zijn dat 5 mensen er allemaal
intrappen. Hij blijkt overigens wel ruim 30 procent van de prijs af te
kunnen dingen voor ons. En tot nu toe hebben we al onze spullen nog.
De eerste indruk van de watervallen zijn best aardig.... maar als je
verder loopt wordt het steeds groter en groter. Na ruim een uur lopen
hebben we ze van alle kanten gezien. Werden we trouwens na het bezoek
aan de Itaipu waterkrachtcentrale overspoeld met eenzijdige informatie
over hoe geweldig groot deze is (1 van de 7 moderne wereldwonderen
noemen ze het). Bijv. er is een hoeveelheid beton gebruikt waarmee je
15 Eurotunnels of 210 Maracana-stadions kan bouwen. Las ik daarna in de
lonely planet dat als consequentie daarvan er een serie watervallen in
de buurt is opgedroogd die nog groter waren dan die van Iguacu.
De argentijnse zijde van de watervallen gaf weer een heel andere blik.
Hier zie je ook meteen het verschil in mensen en bebouwing. De
argentijnse douane-beambte krijgt voordat ie in dienst treed een cursus
in hoe je zo strak en arrogant mogelijk kan leren kijken naar mensen.
En ik heb voor het eerst meegemaakt dat als de bus voor een stoplicht
staat je ook via het raam drankjes aangeboden krijgt van een
straatventer. In de bus is het trouwens gezellig druk met al die snel
kwebbelende brazilianen en argentijnen. Dat hadden we niet toen we in
de bus in Rio zaten. Zou de grote stad mensen dan toch ongezelliger
maken?
20 september 2000
Indruk na 3 dagen Rio.
De eerste dag eerst een beetje rondgewandeld op de Copacabana. Het
miezerde een beetje, en erg veel mensen zijn met hun gezondheid bezig:
joggen, fietsen, snelwandelen, noem maar op. Met een geweldige metro
naar downtown geweest om erachter te komen dat het erg veel
overeenkomsten heeft met Bangkok. Zeer veel verkeer, 4-baanswegen
eenrichtingstraten en veel krioelende mensen.
Eten kun je hier voor een bedrag per kilo en als goede hollander kies je dan alleen de lekkerste dingen eruit. Maar het leukste eten was voor een vaste prijs all-u-can-eat maar dan in het portugees. Op je tafel ligt een kaart met de woorden Stop of Go. Ongeveer de helft van de tijd lag ons kaartje op Stop omdat de ene ober nog niet voorbij was geweest of een van zijn vele collega kwam je al tegemoet. Allemaal grote staven met vlees, want de rest moest je zelf halen uit de buffetbakken.
Natuurlijk hoort ook het beeld op de berg erbij om te bezoeken, maar ons afsluitende tripje ging recht door enkele sloppenwijken (favella`s) waar je het beeld ook eens van een andere kant te horen krijgt.
Onze gids was trouwens een Duitser, een idealist die enthousiast vertelt over hoe de media alleen de slechte kant belichten (veel krantenartikelen had hij geplastificeerd bij zich). Hij vertelde er alleen niet bij dat hij alleen bezig was de zonnige zijde te laten zien. Hoe dan ook, interessant was het wel. Elke favela bevindt zich in een ontwikkelstadium maar uiteindelijk ontwikkelen ze zich de goede kant op. Volgens hem hadden de meeste brazilianen die op enkele honderden meters van een favela wonen deze nog nooit van binnen gezien omdat daar de mythe van criminaliteit, etc blijft hangen.
18 september 2000
Eerste indruk Rio.
Totale reistijd is meer dan 24 uur, en 2 keer overstappen. Hotels zijn nauwelijks te krijgen i.v.m. een of ander congres. Dus slapen we in een B-Hotel voor slechts 300 gulden per nacht. En natuurlijk regent het. Kortom lange broekentijd. Maar de vakantie is echt begonnen met een wandeling langs het bijna lege strand. Hier en daar wordt er gevoetvolley-ed. Kortom, de eerste kennismaking lijkt matig maar dat gaat ongeveer vanaf nu veranderen.